Model abonencki i taryfowy

Model abonencki i taryfowy są do siebie bardzo zbliżone. Wykorzystują podobne narzędzia, tylko w różny sposób. Pierwszy z nich, nazywany również modelem subskrypcji (ang. subscription model), opiera się na stałych opłatach, czyli abonamencie, który daje użytkownikowi prawo do czerpania z zasobów określonego serwisu internetowego, bądź prawo do korzystania z danej aplikacji. W takim wypadku jedynym ograniczeniem dla klienta jest okres użytkowania. Innych limitów nie ma, co jest wadą, ponieważ czasami użytkownik płaci za coś, z czego korzysta tylko w kilku procentach. Najbardziej oczywistym przykładem zastosowania modelu abonenckiego są subskrypcje multimediów lub gazet w formie elektronicznej 40.

Metodą pokrewna w stosunku do abonenckiej, jest metoda taryfowa (ang. utility model). W tym przypadku użytkownik także płaci za dostęp do zasobów, jednak kluczowe znaczenie ma tutaj ich użycie. Model taryfowy przewiduje wymierność użytkowania. Taryfa dotyczy tylko tych zasobów, które można zmierzyć, a opłaty naliczane są na dwa sposoby. Pierwszy z nich polega na tym, że użytkownik płaci za realne wykorzystanie zasobów, tj. za tyle ile wykorzystał. Zaś drugi to po prostu przedpłata za zmierzony i podzielony zasób41.

40 A. Afuah, C. L. Tucci, Biznes internetowy…, op. cit., r. 4, s. 89.
41 Ibidem.

Dodaj komentarz